Nöbetçi Eczaneler
Ulusal Akif Haber- Yazar Seyit Ateş
BİR PAZAR SOHBETİ;
İNSANDA İNSANLIK MAYASI AZALMIŞ SANKİ…
Günümüz insanında insanlık mayası azalmış sanki…
Eskiden insanın bir sözü vardı; senet gibi.
Bir selamı vardı; gönül gibi.
Bir dostluğu vardı ki, ömürlüktü..
Bir iyiliği vardı; yıllar geçse de unutulmayan…
Şimdi ise ne sözün ağırlığı kaldı, ne dostluğun hatırı…
İnsanlar birbirini artık çoğu zaman işine yaradığı kadar seviyor ve arayıp soruyor…
İhtiyacı olduğunda arıyor, işi düştüğünde hatırlıyor, menfaati bittiğinde ise sanki hiç tanışmamış gibi uzaklaşıyor.
Bunun adı bazen vefasızlık, bazen de nankörlük olur….
Ama aslında hepsinin altında aynı şey yatıyor;
İnsanlığın mayasının bozulması…
Nankörlük, yapılan iyiliği inkâr etmekten daha ağır bir şeydir.
Nankör insan, sadece iyiliği unutmaz.
O iyiliği yapan insanı da küçültmeye çalışır.
Dün kendisine uzatılan eli bugün görmezden gelir.
Dün kendisini ayağa kaldıranı, bugün ayağına takılan taş gibi görür…
Dün kapısını açanı, bugün kapısının önünden geçerken tanımaz…
Çünkü nankörlük bir hafıza problemi değil, doğrudan doğruya bir karakter meselesidir…
İnsanlık halidir; bir insanın sana yaptığı iyiliği unutabilirsin.
Ama o iyiliği yapanı küçümsemek,
iyilik yapan hakkında dedikodu yapmak,
hatta dönüp ona kötülük etmek ne acı bir durumdur
Bazı insanlar vardır;
Düştüğünde elinden tutarsın.
Yalnız kaldığında yanında olursun, herkes sırtını
döndüğünde sen yüzünü dönersin…
Bütün kapılar yüzüne kapanmışken sen başka bir kapı açarsın.
Bütün umutları söner, sen yeniden umut olursun.
Sonra gün gelir…
O insan ayağa kalkar.
Ve ilk yaptığı şey, kendisini ayağa kaldıran eli unutmak olur.
İşte insanı en çok yaralayan da budur….
Yaptığın iyiliğin karşılığını tabi ki beklemezsin.
Çünkü iyilik, karşılık beklemek için yapılmaz.
Bir teşekkür…
Bir vefa…
Bir “Sen de yanımdaydın” cümlesi…
Hepsi bu kadar.
Fakat bugün bazıları için VEFA bir semt adı sadece..
Teşekkür, gereksiz bir kelime…
Sadakat ise çıkarların devam ettiği sürece takınılan bir tavır…
İşleri düşünce “abi” olursun, baba olursun, kardeş olursun,
işleri bitince semtine bile uğramazlar…
Menfaatleri varsa dostturlar.
Menfaatleri bittiğinde yabancılaşırlar.
Belki de en büyük yanılgımız,
herkesi kendimiz gibi sanmaktı.
Ama boş verin bütün bunları siz iyi insan olmaya devam edin..
İyi insan, yaptığı iyiliği deftere kaydetmez.
Ama nankör insan;
Yapılan yüz iyiliği unutur,
yapılmayan bir iyiliği de yıllarca hatırlar.
İşte bu yüzden günümüzde;
İNSANDA İNSANLIK MAYASI AZALMIŞ….
Merhamet azalmış.
Vefa azalmış.
Mahcubiyet azalmış.
Teşekkür azalmış.
Helalleşmek azalmış.
Ama beklenti çoğalmış.
Herkes bir şey bekliyor.
Kimse kendisinin ne verdiğini sormuyor bile…
Çağımızın en büyük yoksulluğu para değil, karakter yoksulluğudur…
Çünkü parası olmayan insan fakirdir sadece..
Ama vefası olmayan insan; parası olsa bile, gerçekten yoksuldur….
Ve şunu hiç unutmamak gerekir;
İyiliği unutmak insanı küçültmez sanırsınız.
Oysa insan, kendisine yapılan iyiliği unuttuğu gün,
kendi insanlığından biraz daha eksilir.
Çünkü insanı insan yapan sahip oldukları değil;
Hatırladıkları, gösterdikleri VEFA ve kendisine yapılan iyiliği unutmamaktır…
ALEVİ dostlarımızın, kardeşlerimizin güzel bir sözü var;
“İYİLİK İYİDİR” diye…
Çok doğru bir söz, siz iyilik yapmaya devam edin;
“İYİLİK YAP AT DENİZE, BALIK BİLMEZSE HALİK BİLİR”
İYİ PAZARLAR CÜMLENİZE…
YORUMLAR