Foncuların Ahlak Dersleri ve Halkın Gerçekliği
Halkın büyük bir kısmı artık net görüyor:
“Foncuların fonladığı sistem”, ahlak ve edepten nasibini almamış, sistemin içinde haksız kazanç ayarlayan, kendini “sivil toplum” diye pazarlayan dar bir azınlığın düzenidir.
Bu insanlar her sabah kalkıp “şeffaflık”, “hesap verebilirlik”, “denetim” diye bağırıyor. Ama kendi hesap defterlerini kimseye göstermiyorlar.
Kimden ne kadar para aldıklarını, o parayla kimin gündemini taşıdıklarını, hangi elçiliğin, hangi vakfın, hangi dış projenin taşeronu olduklarını açıkça söylemiyorlar.
Sonra dönüp millete ahlak dersi veriyorlar.
Sivil toplumun gerçek görevi denetimdir, evet.
Kamu kaynaklarını izlemek, yolsuzluğu teşhir etmek, iktidarı sıkıştırmak… Bunlar doğrudur.
Ama denetleyen, kendisi denetlenmiyorsa; fon kaynağı belli değilse; hesap vermiyorsa, o artık denetçi değil, ajandır.
Bugün Türkiye’de bazı “sivil toplum” tabelalarının arkasında duran yapıların çoğu, halkın sorunlarından değil, dışarıdan gelen projenin KPI’larından besleniyor.
Yerli ve millî hiçbir derdi yokken, bir anda “demokrasi”, “özgürlük”, “haklar” diye ortaya çıkıyorlar.
Sonra da eleştirilince “sivil toplum düşmanlığı” diye zırvalıyorlar.
Halkın tepkisi abartı değil, içgüdüdür.
Çünkü insanlar şunu görüyor:
Bu yapılar, kendi çıkarlarını ve sponsorlarının çıkarlarını “toplumun çıkarı” diye yutturmaya çalışıyor.
Haksız kazanç ayarlıyorlar, itibar ticareti yapıyorlar, sonra da “biz ahlakın bekçisiyiz” pozuna giriyorlar.
Asıl ahlaksızlık budur.
Gerçek sivil toplum, halkın içinden çıkar, halka hesap verir, kaynağını gizlemez.
Dışarıdan gelen parayla, dışarıdan gelen gündemle, dışarıdan gelen dil ile konuşanlar ise sivil toplum değildir.
Onlar sadece fonlanmış bir operasyon ekibidir.
Ve halk artık bu oyunu fark etmiştir.























YORUMLAR